Büyük yönetmenlerin bilimkurgu türüyle imtihanına tanıklık ettiğimiz bir yıl geçiriyoruz. Steven Spielberg'ün Disclosure Day ile gözünü yeniden gökyüzüne çevirdiği, Ridley Scott'ın ise insanlığın sonunu bir kez daha perdeye taşıdığı bu dönemde, sinema dünyasının iki usta isminin aynı yıl içinde birer kötü bilimkurgu filmi yapmasını kabullenemiyorum. Ridley Scott'ın The Dog Stars'ı bu sene izlediğim en basic filmlerden biri. Üstelik karşımızda Alien, Blade Runner ve The Martian gibi filmlerle bilimkurgu sinemasına önemli katkılarda bulunmuş bir yönetmen var. Ancak Scott, bu kez insanlığın sonunu anlatırken izleyicinin sabrını sınayan, ne anlatmak istediğine karar veremeyen ve sahip olduğu potansiyeli neredeyse bütünüyle heba eden bir film ortaya koyuyor.
Peter Heller'ın aynı adlı romanından uyarlanan The Dog Stars, ölümcül bir grip salgınının ardından insanlığın büyük bölümünün yok olduğu bir dünyada geçiyor. Eşini kaybettikten sonra köpeği Jasper ile birlikte hayata tutunmaya çalışan Hig (Jacob Elordi), eski bir havaalanında eski bir asker olan Bangley (Josh Brolin) ile birlikte yaşıyor. İkili, çevredeki tehlikelere karşı kendilerini korurken ihtiyaçlarını karşılamak için terk edilmiş yerleşim yerlerine uçuşlar gerçekleştiriyor. Ancak Hig'in hayatta kalmaktan fazlasını istemesi ve telsizden duyduğu gizemli bir çağrının peşine düşmesi, onu yeni insanlarla ve beklenmedik tehlikelerle karşı karşıya getiriyor.
Ridley Scott'ın anlatısının merkezinde, hayatta kalmak ile gerçekten yaşamak arasındaki ayrım bulunuyor. Hig'in temsil ettiği umut, paylaşma ve yeniden topluma karışma arzusu, Bangley'in güvenlik, silahlanma ve dış dünyadan uzak durma üzerine kurulu yaklaşımıyla karşı karşıya geliyor. Bu karşıtlık üzerinden bireysel çıkarların mı yoksa toplumsal dayanışmanın mı insanlığı ayakta tutacağı sorgulanıyor. Film ayrıca geçmişe duyulan özlemin insanı geleceğinden mahrum bırakabileceği fikrine de yaklaşıyor. Ne var ki bütün bu meseleler, derinlikli bir anlatıya dönüşemeden yüzeyde kalıyor. Scott, karakterlerini bu düşüncelerin taşıyıcısı olarak konumlandırıyor fakat onları gerçekten yaşatmıyor. Hig ile Bangley arasındaki fikir ayrılığı başlangıçta anlamlı bir tartışmanın kapısını aralarken, Hig'in havaalanından ayrılmasıyla birlikte bu çatışma neredeyse bütünüyle ortadan kalkıyor. Benzer şekilde, toplumsal dayanışma ve yabancıya duyulan güvensizlik üzerine kurulan anlatı da filmin ilerleyen bölümlerinde kendi iddialarıyla çelişiyor. Sonuçta film, ortaya attığı soruların peşinden gitmek yerine, onlara kolaycı cevaplar vermeyi tercih ediyor.
Filmin en büyük problemlerinden biri, kıyamet sonrası dünyasının yeterince inandırıcı biçimde kurulamaması. İnsanlığın büyük bölümünü ortadan kaldıran salgının nasıl ortaya çıktığını, nasıl yayıldığını, kimleri etkilediğini ve geride kalan toplumların ne ölçüde çöktüğünü öğrenemiyoruz. Elbette kıyamet sonrası anlatılarda her ayrıntının açıklanması gerekmiyor. Ancak gizem yaratmakla anlatısal boşluk bırakmak arasında önemli bir fark bulunuyor. The Dog Stars bu ayrımı gözetmiyor. Terk edilmiş araçlar, hastane yatakları, serumlar ve harap olmuş yerleşim yerleri üzerinden bir felaketin izlerini göstermeye çalışıyor fakat bu dünyanın kendi kurallarını oluşturamıyor. Daha da önemlisi, virüsten kurtulan insanların bir bölümünün neden ve nasıl yağmacı, saldırgan ve neredeyse insanlıktan çıkmış gruplara dönüştüğünü ikna edici biçimde açıklayamıyor. Hayatta kalmak için mücadele eden insanların zamanla birbirlerine düşman kesilmesi elbette anlaşılabilir bir ihtimal. Ancak film, bu dönüşümün psikolojik ve toplumsal nedenlerini araştırmak yerine, yağmacıları direkt zombi gibi gösteriyor.
Zombi gibi değil hatta, direkt zombi desem yeridir. Virüsten etkilenmemiş, yani salgının doğrudan yok edemediği insanlar, bir anda akıl dışı hareketler sergileyen, bağırıp çağıran, saldırmak dışında herhangi bir motivasyonu bulunmayan yaratıklara dönüşüyor. Üstelik bu dönüşümün ardında ne bir hastalık belirtisi ne de tutarlı bir toplumsal açıklama bulunuyor. Sanki film, insanlığın çöküşünü anlatmak için mutlaka insan görünümünden uzaklaşmış düşmanlara ihtiyaç duyuyor.
Bu yaklaşım, Hig'in ve Bangley'in savunduğu fikirleri de anlamsızlaştırıyor. Bir tarafta yabancılara güvenmenin tehlikelerini savunan Bangley, diğer tarafta insanlarla yeniden bağ kurmak isteyen Hig bulunuyor. Fakat karşılarına çıkan düşmanlar gerçek anlamda karakterleştirilmediği için bu iki yaklaşımın ahlaki ve düşünsel çatışması da havada kalıyor. Yağmacıların bir tehdit olmaktan çıkıp yalnızca öldürülmeyi bekleyen figürlere dönüşmesi, filmin aksiyon sahnelerinin de etkisini azaltıyor. Üstelik saldırganların beden boyaları, çığlıkları ve atlı baskınlarıyla sunulma biçimi, filmin kurmaya çalıştığı dünyaya yabancı, neredeyse başka bir türden ödünç alınmış bir görüntü oluşturuyor.
Hikayenin Hig'in yolculuğuyla birlikte romantik bir anlatıya yönelmesi de beklenen duygusal etkiyi yaratmıyor. Uçağının arızalanması sonucunda Pops (Guy Pearce) ve kızı Cima (Margaret Qualley) ile tanışan Hig, kendisi gibi kayıplar yaşamış Cima yakınlaşmaya başlıyor. Ancak iki karakter arasındaki ilişkinin gelişimi son derece aceleci ve yüzeysel ilerliyor. Geçmişte kaybettikleri insanlardan söz ediyorlar, eski dünyanın trafik ve müzik gibi sıradan alışkanlıklarını özlüyorlar fakat bu konuşmalar karakterlerin iç dünyalarına dair kayda değer bir şey sunmuyor.
Bütün bunlara McDonald's, Taco Bell ve Coca-Cola gibi markaların gereğinden fazla göze sokulması da eklenince, insanlığın sonunu anlatan bir filmin hikaye anlatmaktan çok ürün yerleştirmeye özen gösterdiği anlaşılıyor.
Bütün bu sorunlara rağmen Ridley Scott'ın görsel anlatım konusundaki ustalığını tamamen kaybettiğini söyleyemiyorum. Özellikle Hig'in uçuşları sırasında ortaya çıkan manzaralar, filmin en başarılı anlarını oluşturuyor. Ancak Scott'ın teknik becerisi kendisini zaman zaman gösterse de bu beceriyi anlamlı bir hikayeye dönüştüremediği bariz.
Sonuç olarak The Dog Stars, güçlü bir yönetmenin, yetenekli bir oyuncu kadrosunun ve ilgi görmüş bir kitabın bir araya gelmesine rağmen beklentilerin oldukça uzağında kalıyor. Ridley Scott'ın sinema tarihine kazandırdığı unutulmaz filmleri / dünyaları düşündüğümde, bu film onun kariyerinde hatırlamak isteyeceğim yapımlardan biri olarak yer etmiyor.
Puanım: 5,5/10




Hiç yorum yok:
Yorum Gönder