Balayı için klasik rotalardan uzaklaşıp farklı bir şey yapmak istedik. Tokyo fikrini ortaya atan bendim, sonunda eşimi de ikna ettim. Mayıs ayının ilk haftası, pazartesi sabahı Narita Havalimanı’na iniş yaptığımızda, daha ilk dakikadan itibaren bambaşka bir dünyaya adım attığımızı hissettik.
1. Gün: Narita’dan Akihabara’ya
Havalimanında dikkatimizi çeken ilk şey görevli sayısının fazlalığı oldu. Levhalar her yerde varken bile, insanları yönlendirmek için onlarca çalışan vardı. Onların işaretleriyle, duvarları Pokémon karakterleriyle süslenmiş bir koridordan geçerek pasaport kontrolüne ulaştık.
Bagaj alanına geçtiğimizde, internette gördüğümüz o “bavula verilen değer” sahnesini birebir yaşadık. Konveyörün başında duran görevli, valizlerin bant kenarına sertçe çarpmasını engellemek için elinde yumuşak bir ped tutuyordu. “Bu kadarına gerek var mı?” diye düşündüm ama bu titizlik, Japonya’nın her köşesinde kendini hissettirecekti.
Ülkeye girişte yemek sokulmaması da çok sıkı bir kural. Bütün bavulları koklayan köpekler üzerimize geldiğinde bunu net olarak anladık. Valizleri aldıktan sonra sıradaki görevimiz, metro ile Akihabara’ya varmak oldu. Metro biletini zor bela alıp yaklaşık 1,5 saatlik yolculuğa çıktık. Şehrin dışındaki minik evler ve küçücük arabalar eşliğinde Akihabara’ya vardık.
Business Otel Deneyimi
Konaklama için Comfort Hotel’in Akihabara şubesini seçtik. Hem fiyat–performans açısından mantıklıydı hem de kahvaltısındaki çeşitlilik bizi cezbetmişti.
Tokyo’daki bu tarz oteller “business otel” olarak geçiyor. Bunun sebebi Japonya’daki aşırı çalışma kültürü. İnsanlar işten çok geç çıkıyor, sonra ekipleriyle ya da arkadaşlarıyla içmeye gidiyorlar. Gece yarısına kadar süren bu rutinden sonra eve dönmek yerine işyerine yakın otellerde kalıyorlar. Bu yüzden odalarda alışılmadık detaylar var: tıraş bıçakları, diş fırçaları, günlük bakım ürünleri… Normalde otel odasında görmediğiniz şeyler burada karşınıza çıkıyor.
Otele girişte resepsiyon görevlisiyle muhatap bile olmuyorsunuz. Self check-in makinelerinde pasaportunuzu okutuyor, imzanızı atıyor ve kartınızı alıyorsunuz. Çalışanla hiç karşılaşmamak mümkün. İnsanların birbirine bu kadar güvendiği ya da kötülük yapmayacağını varsaydığı bir düzen var burada. “Yalanın İcadı” filmindeki gibi, biri bu ülkede yalanı icat etse herhalde en tepeye kadar yükselebilirdi diye düşündüm.
Odalar ise minnacık. Sadece 11 m². Ama küçüklüğüne rağmen yok yok. Japonların “az alanda maksimum fayda” anlayışı odanın her köşesine işlenmişti. İlk günün yorgunluğunu burada attık.
2. Gün: Electric City ve Asakusa
Sabah ilk durağımız Akihabara, namıdiğer “Electric City.” Tokyo’ya gelene kadar benim için Electric City, Michael Scott’ın Scranton’daki rap performansından ibaretti. Ama gerçek Electric City’nin burası olduğunu görmek heyecan vericiydi.
Bic Camera, Sofmap, Doğubank’ı andıran sokaklar… Ve tabii Yodobashi. Dünyanın en büyük elektronik mağazalarından biri. Kat kat gezmek isterseniz bir gününüzü rahatlıkla harcarsınız. Ama içeride yarım saat geçirdikten sonra bile yorgunluk çöküyor. Çünkü mağazanın her köşesinde durmadan çalan ve artık meşhur olduğunu düşündüğüm Yodobashi jingle'ı beyninizi yemeye başlıyor bir noktadan sonra. Elektroniklerin uğultusu, kalabalık, ışıklar derken kendimizi dışarı atıyoruz.
Ueno Hayvanat Bahçesi
Elektronikçilerin işgal ettiği caddelerden uzaklaşıp 15 dakikalık yürüyüşle Ueno Hayvanat Bahçesi’ne gidiyoruz. Yol üstü bir kafeden buzlu americanomuzu almayı ihmal etmiyoruz.
Hayvanat bahçeleri insana çelişkili duygular yaşatıyor. Bir yandan hayvanların esaret hali üzüyor, diğer yandan onları yakından görmenin şaşkınlığı büyülüyor.
Burada en çok dikkatimi çeken “kanguru fare” oldu. Karanlıkta yaşayan, sürekli zıplayan minik bir yaratık. Ama günün en unutulmazı, ilk defa panda görmekti. Dünya umrunda olmadan bambu kemiren o siyah-beyaz sevimli dev, Tokyo’daki maceramızın simgelerinden biri oldu.
Asakusa ve Senso-ji Tapınağı
Bir sonraki durağımız Tokyo’nun en eski tapınağı: Asakusa’daki Senso-ji. Tapınağa giden yol, sağlı sollu hediyelik eşya dükkanları ve sokak atıştırmalıklarıyla doluydu. Kalabalığın arasında ilerlerken yanık tütsü kokusu her yere yayılmıştı. İnsanların dumanı elleriyle kendilerine doğru çektiğini görünce sebebini öğrendik: bu kutsal dumanın sağlık ve şans getirdiğine inanıyorlar.
Fotoğraflar çekiliyor, atıştırmalıklar deneniyor ve günün sonunda Tokyo’nun hem mistik hem de enerjik ruhunu iyice hissetmiş olduk.
3. Gün: Ginza’dan Gün Batımına
Üçüncü günümüzde önce 72 saatlik metro kartımızı aldık. Sadece 1500 yen (yaklaşık 10 dolar) olması bizi şaşırttı. Tokyo hep “dünyanın en pahalı şehirlerinden biri” diye aklımızda yer etmişti ama geldiğimiz İstanbul, Tokyo’dan daha pahalı görünüyordu. Özellikle zayıf yen sayesinde dünyanın dört bir yanından insanlar Japonya’ya akın ediyordu.
Ginza: Lüksün Başkenti
Rotamızın ilk durağı Ginza oldu. Burası Tokyo’nun lüks alışveriş bölgesi. Dünyanın en büyük marka mağazaları burada ve hepsi adeta mimari birer eser. Biz sadece vitrinlere baktık ama içeri girdiğimizde çalışanların kim olduğumuza bakmadan ilgi göstermeleri, bizim kültürümüzdeki “abla onlar sana pahalı gelir” tavrının tam tersiydi.
Rastgele girdiğimiz Tokyu Plaza’nın en üst katına çıktık. Bizi oraya çeken şey meğer terasıymış. Beton yığınlarının arasında, betonun tepesinde bir bahçeden Tokyo’yu izlemek gerçekten unutulmazdı.
İmparatorluk Sarayı ve Tokyo Station
Sonraki durağımız İmparatorluk Sarayı. Pazartesi günleri halka açılan saraya sınırlı kişi alındığı için içeri giremedik, ama bahçesinde dolaşmak bile etkileyiciydi. Özellikle sokak taşlarının arasındaki otları incecik bir keskiyle temizleyen yaşlı adam, Tokyo’nun “her şey kusursuz olmalı” anlayışının canlı kanıtı gibiydi.
Bahçeden çıkıp Tokyo Station’a yürüdük. Akşamüstü iş çıkışına denk gelince istasyon adeta ana baba gününe dönmüştü. Plaza çalışanlarının koşar adım çıkışı, düzenli bir kaos gibiydi.
Gün Batımı İçin Odaiba
İstasyondan Yurikamome Line’a bindik. Turistik hattın sunduğu manzara muazzamdı. Özellikle Rainbow Bridge’ten geçerken Tokyo’nun ışıkları büyüleyiciydi. Yol bizi Odaiba’ya, yani yapay adaya götürdü.
Burada alışveriş merkezleri, minyatür Özgürlük Heykeli ve selam veren Unicorn Gundam bizi karşıladı. Çocukluktan beri adını duyduğum Fuji TV binasına hayran hayran baktım. Ama günün en güzel anı, Odaiba sahilinden Tokyo üzerinde güneşin batışını izlemek oldu. Gökyüzü turuncuya dönerken şehrin ışıkları yanıyor, biz de ilk üç günümüzü Tokyo’nun büyüsüyle noktalıyorduk.
4. Gün: Tokyo Tower’dan Shinjuku Gecelerine
Sabah erkenden otelimizde kahvaltımızı yapıp yola koyulduk. İlk hedefimiz, yıllarca odamda maketi duran o kırmızı–beyaz dev: Tokyo Tower. Sabahın erken saatlerinde kuleyi görmeye gelen neredeyse ilk bizdik. Dibine vardığımda ise şunu anladım: kulelerin en büyük cazibesi aslında tepelerine çıkmak değil, şehrin siluetine kattıklarıymış. Tokyo Tower’ı yakından görmek çok da büyüleyici değildi. Tepesine çıkılmadığı için buraya gelmenin şart olmadığını düşündük. Onu görmenin en güzel yanı, uzaktan şehrin gökdelenlerinin arasından seçilmesiydi. Açıkçası Tokyo Tower bize tam anlamıyla “ok, let’s go” dedirtti.
Kuleyi gördükten sonra yakınlardaki Roppongi tarafına geçtik. Öğle arasında beyaz yakalı Japonların 7-Eleven marketlerde kuyruk oluşturduğunu görmek gerçekten şaşırtıcıydı. Restoranlarda sıra görmeye alışmıştık ama marketlerde bu kadar yoğunluk ilk defa dikkatimi çekmişti. 7-Eleven tarzı kombini marketler Japonya’nın sembollerinden biri. İçinde yok yok: sıcak yemek, soğuk içecekler, tatlılar, her türden kahve… Hepsi pratik ama kaliteli hissettiriyor. Burada en sevdiğim şeylerden birini de keşfettim: Yakult 10000. Milyarlarca probiyotik içeren bu içecek, klasik “gezi kabızlığının” en iyi çözümüydü.
Roppongi ve Reiyukai Shakaden Tapınağı
Roppongi sokaklarında dolaşırken karşımıza çıkan Reiyukai Shakaden Temple mimarisiyle beni benden aldı. Siyah granit yüzeyleriyle adeta modern bir piramidi andıran bu dev yapı, Budizm’in Reiyukai tarikatına ait. 1970’lerde inşa edilen tapınak, hem ibadet alanı hem de dev bir konferans merkezi olarak tasarlanmış. Tokyo’daki klasik tapınakların aksine modern bir gökdeleni andırması, şehrin dini çeşitliliğini gözler önüne seriyordu.
Meguro Nehri Boyunca
Roppongi turunu tamamladıktan sonra rotamız Meguro Nehri oldu. Naka-Meguro durağında indiğimizde, önümüzde sonu gelmeyen bir kuyruk uzanıyordu. Meğer sıra “I’m Donut?” isimli bir dükkân içinmiş. Enerjimizi tazelemek için bundan daha iyi fırsat olamazdı. Taze donutlarımızı alıp hemen yandaki kafede kahveyle birlikte afiyetle yedik.
Nehir kenarında yürüyüşe başladığımızda yağmur bastırdı. Neyse ki tam karşımızda yine bir 7-Eleven vardı. İçeri girip şemsiye ve şeffaf yağmurluk aldık. Böylece yağmurun keyfimizi bozmasına izin vermedik. Hatta yağmur altında Meguro boyunca yürümek, geziye ayrı bir güzellik kattı. Sağlı sollu butik Japon dükkanlarının sıralandığı bu bölge, adeta Tokyo’nun en sakin köşelerinden biriydi.
Yürüyüşün sonunda karşımıza hiç planlamadığımız bir sürpriz çıktı: Starbucks Reserve Roastery. Dışarıdan bile sanat eseri gibi görünen bu kafe, içeride tam bir tasarım harikasıydı. Her köşesi özel olarak dekore edilmiş. Burada sadece kahve değil, özel tatlar da denedik. Alkolsüz viski aromalı kahve gibi sıra dışı çeşitler bizi şaşırttı. Enerjimizi ikiye katladıktan sonra sıradaki durağımıza hazırdık: Shibuya.
Shibuya ve Harajuku
Meguro’dan Shibuya’ya yürürken yolumuz ilginç bir detayla kesişti: sokaklarda göze çarpan “fantezi oteller.” Saatlik kiralayabileceğiniz bu temalı otellerin reklamları, Japonların hayal dünyasının ne kadar farklı olduğunu gösteriyordu. Ama doğrusu, “SüngerBob temalı bir odada kim fantezi kurar?” sorusunu da aklımda bıraktı.
Ve sonunda geldik: Shibuya Yaya Geçidi. Tokyo Drift filminden beri dünyaca ünlü olan bu kavşak, günün her dakikasında inanılmaz kalabalık. Her 2 dakikada bir yeşil ışık yanıyor ve yüzlerce insan muntazam bir şekilde birbirinin içinden akıp gidiyor. Dünyanın en yoğun kavşağını görmek, gerçekten Tokyo’nun enerjisini hissettirdi.
Buradan kendimizi Harajuku sokaklarına attık. Harajuku, Japon gençlik kültürünün kalbi. Rengârenk giyinen gençler, cosplay yapanlar, alternatif modanın öncüsü dükkanlar burayı dünyanın geri kalanından tamamen farklı kılıyor. Burada yürümek, Tokyo’nun çılgın tarafını görmek gibiydi.
Meiji Tapınağı’nın Sessizliği
Harajuku’nun rengârenk kalabalığından ayrılıp ormanın içindeki Meiji Jingu Tapınağı’na doğru yürüdük. Birkaç dakika içinde kalabalık gürültüsünden sıyrılıp derin bir sessizliğe daldık. 1920’de İmparator Meiji ve eşi Shoken için inşa edilen bu tapınak, Tokyo’nun ruhani merkezlerinden biri. Yüksek ağaçların arasındaki huzurlu atmosfer, kalabalık Tokyo’nun tam ortasında adeta bir nefes alma alanıydı.
Shinjuku ve Golden Gai
Tapınak ziyaretinden sonra metroya binip Shinjuku’ya geçtik. Burası Tokyo’nun “asi çocuğu.” Gündüz düzenli, temiz ve sistemli şehir görüntüsü akşam Shinjuku’da yerini kaosa bırakıyor. Sarhoş Japonların sokaklara taştığını, bayılanları, kusanları görmek şaşırtıcıydı. Japonların içkiyi sınırsızca içip sınırı aştıklarında kendilerini kaybetmeleri burada net bir şekilde gözleniyor.
Ve Shinjuku’da mutlaka görülmesi gereken yerlerden biri: Golden Gai. Burada daracık sokaklarda yan yana dizilmiş 200’den fazla minik bar var. Çoğu 3–4 kişilik bile zor. Bu küçük barların sebebi, savaş sonrası dönemde yüksek vergilerden kaçmak için dükkanların küçültülmesiymiş. Bugün her barın ayrı bir sahibi var ve her biri kendi müdavim kitlesine hitap ediyor. İçeri girmek için çoğu zaman yabancıya izin vermiyorlar ama sokaklarında dolaşmak bile bu özel kültürü hissettiriyor.
Böylece yoğun geçen dördüncü günümüzü Shinjuku’nun gece hayatıyla noktalayıp otele döndük.
Hayaldi, gerçek oldu.
Çocukluğumdan beri izlediğim Japon çizgi filmleri sayesinde Tokyo benim için bir hayaldi. O zamanlar izlediğim animeler Tokyo’da geçmiyordu belki ama Japonya’nın kendisi benim gözümde Tokyo’ydu. Yıllar içinde bu hayal, içimde büyüdü.
Bir de Asimo vardı… O küçük robot, bana geleceğin kapısını aralayan simge olmuştu. Ben büyüyüp işe girdim, o da büyüdü ama geleceğin lideri değil, bir otel resepsiyonisti oldu. Çocukken ona fazla yüklenmişiz galiba. Ağır bir gelecek baskısını taşıyamadı ve “ben buraya kadar” deyip resepsiyonistliği seçti. Onu görebilmek için Odaiba’daki bilim müzesine gittik ama şansımıza o gün gösteriye başka yere gönderilmişti. Yalnızca selam veren Gundam robotuyla idare ettik.
Tokyo’da gezerken dikkatimi en çok çeken şeylerden biri, hiçbir binanın birbirine bitişik olmamasıydı. Depremlerle yaşamaya alışmış biri olarak, istemsizce yan yana yapılar aradım ama bulamadım. Burada kural gerçekten kuralmış, üstelik herkes uyuyormuş. Bizim için şaşırtıcı olan bu disiplin, Japonlar için hayatın olağan akışıydı.
Alışveriş konusunda ise Tokyo tam bir cennete dönüşmüş. Fiyatların uygunluğu bir yana, kasada anında yapılan vergi indirimleriyle bir valizle gidip iki valizle döndük. Kıyafet, ayakkabı, hediyelik derken farkında olmadan epey para harcadık. Ama buna da değdi.
Tokyo çocukluk hayalimdi. Ve bu yolculukla birlikte, bir diğer hayalimle birlikte çocukluk hayalim gerçek olmuştu.
Ve son olarak, el emeği göz nuru Tokyo googlemaps haritamı aşağıya ekliyorum:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder